Σεμινάριο στη Βυτίνα Αρκαδίας (Δεκέμβριος 2010)
Η Βυτίνα Αρκαδίας φιλοξένησε στις 3-5 Δεκεμβρίου 2010 το έβδομο σεμινάριο του Ομίλου, με θέμα «Η Πνευματική Θεραπεία στη Ζωή μας». Το θέμα αναπτύχθηκε τόσο μέσα από την ανάλυση του κειμένου του ιδρυτή του Ομίλου Δ. Κακαλίδη, που παρατίθεται παρακάτω, όσο και με πολλές διαδραστικές, βιωματικές ομάδες.
Καθετί είναι Πνευματική Θεραπεία στην καθημερινότητα μας αρκεί να έχουμε τη συνειδητή θέση να σκεφτόμαστε θετικά, να δείχνουμε ολοκληρωτικό ενδιαφέρον προς οποιονδήποτε έχει ανάγκη και να εκφράζουμε όλο και περισσότερο τον οντολογικό μας εαυτό. Με αυτό τον τρόπο αλλάζει όλη μας η ζωή και τα πράγματα κυλούν πιο αρμονικά για μας και τους άλλους.
 |
 |
Για να κατανοηθούν οι έννοιες αυτές και να φανεί πόσο εύκολη και άμεση είναι η εφαρμογή τους έγιναν ομάδες δρωμένων με αναπαραστάσεις καθημερινών περιστατικών και δυσκολιών και πώς αυτές μπορούν να αλλάξουν, όταν έχουμε άλλη θέση στη ζωή. Η ομάδα χοροδρωμένων έδωσε ακόμα έναν τρόπο για να φέρνει κανείς τη χαρά, την ηρεμία και τη δύναμη μέσα του και γύρω του. Όλες τις ημέρες του σεμιναρίου έγινε διαλογιστική χαλάρωση, ενώ η ανάλυση ταινίας και ποιήματος έδειξαν τη δυνατότητα του καθένα μας να είναι καλά απλά βλέποντας με άλλη ματιά μια ταινία ή διαβάζοντας ένα ποίημα.
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συμμετέχοντες.
- Ακολουθεί το κείμενο που αναλύθηκε στο σεμινάριο:
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Πνευματική Θεραπεία είναι το ολοκληρωτικό ενδιαφέρον για όλο το Σύμπαν. Πνευματική Θεραπεία είναι κάθε διδασκαλία που βοηθάει τον άνθρωπο και τον φωτίζει. Και επομένως κάθε επιστήμη, κάθε νοητική λειτουργία προς αυτή την κατεύθυνση, κάθε συναισθηματική λειτουργία προς αυτή την κατεύθυνση. Ο άνθρωπος, όντας και το Σύμπαν, έχει αδυναμίες. Δεν έχει όμως μόνο αδυναμίες, έχει και δύναμη, έχει και πνευματικότητα. Υπάρχει η ασθένεια, αλλά υπάρχει και η θεραπεία. Υπάρχει το σκοτάδι, αλλά υπάρχει και το φως. Υπάρχει το μίσος, αλλά υπάρχει και η αγάπη.
Ο μαθητής σκέπτεται ότι όλα είναι πολύ καλά, γιατί υπάρχει η Οντότητα που ανταποκρίνεται συνεχώς. Δεν έχει ο μαθητής παρά να είναι δεκτικός σ’ αυτήν τη βοήθεια, την αρωγή της Οντότητας. Και με αυτήν τη σκέψη και αυτήν τη θέση γίνεται αφ’ εαυτού αγωγός. Η μητέρα μας θέλει το χαμόγελό μας, θέλει να της πούμε ότι όλα είναι καλά, ο αδελφός μας, ο συνεργάτης, ο φίλος μας, ο οποιοσδήποτε… Μαθητής είναι αυτός ο οποίος πιστεύει στην Οντότητα, πιστεύει στην ανάδυση του Πνεύματος, επομένως όσο αναδύεται το Πνεύμα, πέφτει περισσότερο φως και συνεχίζει να εργάζεται προς αυτήν την κατεύθυνση. Ποτέ δεν έχει εγώ, ποτέ δεν καλλιεργεί το εγώ του, ποτέ δε λέει: «εγώ είμαι σπουδαίος». Η αναφορά είναι πάντα στην Οντότητα. Πάντα σκέπτεται το θετικό, το καλό. Γιατί; Γιατί απλούστατα το κακό είναι δεδομένο. Η αρρώστια είναι δεδομένη, η ιδιοτέλεια, η εγκληματικότητα, είναι δεδομένες. Άρα ο μαθητής μαθαίνει να σκέπτεται και να μαγνητίζει τη δύναμη της Οντότητας, τη δύναμη της Αγάπης, τη δύναμη για το καλό συνεχώς, και πάντα αυτό να διδάσκει. Όταν βλέπει έναν άνθρωπο απελπισμένο με τη δουλειά του, την κοπέλα του, με τα παιδιά του, θα πρέπει να τον διδάσκει και να του περνάει πάντα τη θέση – και θα πρέπει να φροντίζει ο άλλος να το κατανοεί αυτό – ότι για όλα υπάρχει μια λύση. Έτσι σιγά σιγά έρχεται η γνώση περισσότερο, αποκαλύπτεται μέσα στο μαθητή η γνώση, αφού ευθυγραμμίζει το πνεύμα του με την Οντότητα.
Όταν σκεπτόμαστε το καλό για τους άλλους, πάντα κάνουμε καλό. Και θα σας πω το γιατί. Υπάρχει το ανεξέλεγκτο ασυνείδητο του ανθρώπου. Το ασυνείδητο όμως αυτό δεν είναι το λεγόμενο ατομικό ασυνείδητο, είναι κυρίως το ομαδικό ασυνείδητο. Μέσα από εκεί εκπηγάζουν ανικανοποίητες επιθυμίες, ανολοκλήρωτες καταστάσεις, διεκδικήσεις μύριες, συναισθηματικές, νοητικές ψυχολογικές. Αυτές ζητούν ολοκλήρωση, ζητούν δικαίωση, ζητούν πραγμάτωση. Και το μόνο που μπορεί να φωτίζει πάντα το ασυνείδητο και να βοηθάει να ολοκληρώνονται – γιατί πρέπει να ολοκληρώνονται όλα αυτά – είναι το φως, είναι το ενδιαφέρον που δίνεται για τον άλλον.
Η ανθρωπότητα σκέπτεται συνειδητά αρνητικά. Σκέπτεται το κακό σαν δεδομένο. Ο μαθητής τι καλείται να κάνει; Να σκέπτεται θετικά συνειδητά ότι όλα θα πάνε καλά. Έτσι, αφού ευθυγραμμίζει το δικό του ασυνείδητο, και εφόσον αυτός είναι οι άλλοι, ευθυγραμμίζει και το ασυνείδητο των άλλων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μαγνητίζεται η Οντότητα. Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει οι σκέψεις να είναι θετικές. Ακόμη κι αν ο άλλος κάνει κακό, είτε σε εμάς προσωπικά είτε σε κάποιους άλλους, θα πρέπει να αναγνωρίζουμε μέσα του την Οντότητα. Γιατί έτσι εφησυχάζει, μικραίνει το κακό, μειώνεται. Όταν στέλνουμε φως, βεβαίως το φως πάει εκεί που το στέλνουμε, βεβαίως βοηθιούνται οι άνθρωποι και κυρίως άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Το καλό, το φως απλώνεται πάντα. Για παράδειγμα, με κάθε ζευγάρι που αναδύεται και περνάει στην αρμονία, περνάνε σε αρμονία κι άλλα ζευγάρια και ας μην είναι εδώ, ας είναι στην Αφρική.
Όσο για το εγώ, όταν λέει κάποιος: «είμαι ο Οντότητα από το ταπεινότερο σκουλήκι μέχρι και πέρατος του Σύμπαντος», τότε έχει καλώς.
Ας απλοποιήσουμε τα πράγματα. Όταν κάποιος πεθαίνει από δίψα και του δώσεις ένα ποτήρι νερό, εάν πεις «εγώ το έδωσα» δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι σώθηκε από τη δίψα αυτός που ήπιε το νερό. Το έργο έγινε. Κατά πόσον εσύ που έκανες το έργο αυτό, το λειτούργησες σωστά ή όχι, είναι θέμα δικό σου. Μαθαίνεις να το λειτουργείς σωστά, γιατί διδάσκεσαι από το αποτέλεσμα της σκέψης σου. Δηλαδή, καθώς η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη, μαθαίνεις, από την επιβάρυνση την οποία δέχτηκες, αφού σκέφτηκες εγωιστικά, να μην το ξανακάνεις στο μέλλον. Εκείνο που έχει σημασία τώρα είναι να κάνουμε υπηρεσία, να βοηθάμε τον κόσμο. Δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τη σκέψη: «μήπως είμαστε ιδιοτελείς;». Μην το παρακάνουμε με το εγώ. Μην ασχολούμαστε με το εγώ μας, ενώ οι άλλοι έχουν πραγματική ανάγκη να βοηθηθούν.
Ο Δάσκαλος του Ομίλου Εξυπηρετητών
Δημήτρης Κακαλίδης
