• Πρόβλημα βάρους: βρίσκοντας τη λύση

«…Χρόνια τώρα αντιμετωπίζω πρόβλημα με το βάρος μου. Για την ακρίβεια, πρόβλημα με την έλλειψη βάρους. Από τα εφηβικά μου χρόνια και ιδιαίτερα από τότε που σταμάτησα τον αθλητισμό, κορυφωνόταν μια κατάσταση η οποία κατέληξε στα δεκαοκτώ μου χρόνια να ανεβαίνω στην ζυγαριά και με τρόμο να αντικρίζω την ένδειξη 49,5 κιλά σε ύψος 1,80 μ. Έκανα εξετάσεις αίματος. Τα αποτελέσματα άψογα πάντα. Έκανα ειδικές διατροφές. Τα αποτελέσματα πάντα πρόσκαιρα ήταν. Αρχικά όλα πήγαιναν καλά, πολύ σύντομα όμως η κατάσταση με το βάρος μου επανερχόταν ακριβώς στο σημείο απ’ όπου είχα ξεκινήσει, αν όχι και σε χειρότερο. Ζαλάδες, ελάχιστη αντοχή, τάσεις λιποθυμίας και σφίξιμο στο στομάχι ήταν μερικά από τα όσα με συνόδευαν καθημερινά παντού.

Προσπαθούσα να καταλάβω τι φταίει, που είναι το πρόβλημα και πιεζόμουν ακόμα χειρότερα. Το μόνο που καταλάβαινα ήταν ότι κάνω κύκλους χωρίς αποτέλεσμα και θύμωνα πολύ. Απέφευγα να κοιτάζω τον εαυτό μου σε ολόσωμο καθρέφτη και κάθε φορά που η πωλήτρια κάποιου καταστήματος με έστελνε στο τμήμα με τα παιδικά «επειδή δεν υπάρχει νούμερο μικρότερο από το XS», αγχωνόμουν χειρότερα και φορούσα τα ρούχα που είχα από την εποχή που πήγαινα στο λύκειο.

Έπεφτα στην παγίδα του ίδιου μου του εαυτού, μέχρι που απελπίστηκα και σταμάτησα να ασχολούμαι. Η ζυγαριά ποτέ δεν ανέβηκε πάνω από 58 κιλά. Σαν να είχε χαλάσει. Δοκίμασα γυμναστική, βιταμίνες και συμπληρώματα διατροφής. Τίποτα. Κανένα μόνιμο αποτέλεσμα. Μόνο αγχωνόμουν και το στομάχι μου έσφιγγε όλο και περισσότερο. Αναγκαστικά έτρωγα μικρά γεύματα 6-8 φορές την ημέρα ή αν ήμουν ταραγμένη «δεν κατέβαινε τίποτα». Για να ανοίξει το στομάχι μου και να μπορέσω να φάω, έπινα ένα- πολλές φορές και δύο- ποτήρια νερό πριν το γεύμα ή κάπνιζα πριν το φαγητό κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου ότι αυτό με βοηθάει. Ενώ συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο – μου κοβόταν η όρεξη τελείως και το γεύμα μετατρεπόταν σε μαρτύριο.

Όλη αυτή η κατάσταση έκανε κύκλους και σκαμπανεβάσματα. Το καλοκαίρι του 2010 το βάρος μου ξανά μειώθηκε. Έφθασα – ενάντια στην επιθυμία μου και ενάντια σε κάθε προσπάθεια – να αντικρίζω την ένδειξη 52 κιλά πλην κάτι γραμμάρια. Ξανά έκανα εξετάσεις. Ξανά «όλα καλά» και με φυσιολογικές ενδείξεις. Το καμπανάκι όμως που κτυπούσε στο κεφάλι μου μετατράπηκε σε συναγερμό παλαιού τύπου. Πάλι είχα φτάσει στο όριο.

Ο σύντροφός μου μού στάθηκε όσο μπορούσε. Δεν μπορούσε όμως να κάνει πολλά από την στιγμή που ό,τι και να έτρωγα, δεν το έτρωγε το σώμα μου αλλά κάτι άλλο και αυτό γινόταν 10 χρόνια. Ξεκινούσα πάλι από την αρχή.

Ήμουν εξαντλημένη, η οποιαδήποτε εργασία με κούραζε σε απερίγραπτο βαθμό, δεν είχα δυνάμεις για τίποτα, εκνευριζόμουν με το παραμικρό και έκανα ότι δεν βλέπω πως όλα μου τα ρούχα μού είναι μεγάλα. Στενοχωριόμουν ακόμα περισσότερο επειδή δεν μπορούσα ούτε να εργαστώ και το σώμα μου δεν με βοηθούσε καθόλου. Και ενώ έκανα τρομερή προσπάθεια για να συνέλθω και να ευχαριστήσω την όρεξη για φαγητό που είχα, το στομάχι μου πείσμωνε και δεν δεχόταν τίποτα.

Αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι το Μάιο 2011. Από τον Μάιο 2011 είμαι μέλος του Ομίλου Εξυπηρετητών. Συμμετέχω σε ομάδα μελέτης εαυτού καθώς και σε όλες τις δραστηριότητες για νέα μέλη. Η συμμετοχή μου στην ομάδα “εξισορρόπηση του φυσικού φορέα” στάθηκε λόγος και αιτία να κοιτάξω πιο προσεκτικά το δικό μου φυσικό φορέα να τον παρατηρήσω και να τον ερευνήσω.

Αυτό που είδα δεν μου άρεσε καθόλου. Από την στιγμή εκείνη, είχε αρχίσει μια βαθιά συνειδητοποίηση και επιβεβαίωση ότι το πρόβλημα μου δεν είναι οργανικό. Ότι το πρόβλημα μου έχει την ρίζα του σε κάποιο συναισθηματικό θέμα και απλώς εκδηλώνεται στο σώμα μου. Μέχρι την δεύτερη συνάντηση της ομάδας είχα κάνει εργασία πάνω στο θέμα αυτό. Παρατήρησα τον εαυτό μου. Διαπίστωσα ότι σηκωνόμουν από το τραπέζι δήθεν για να φέρω κάτι ακόμα ή καθυστερούσα να καθίσω στο τραπέζι με σκοπό οι υπόλοιποι να είναι μισοχορτασμένοι και να μην παρατηρήσουν ότι με το ζόρι έτρωγα δέκα μπουκιές και σταματούσα.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο διαπίστωσα ότι πίσω από το πρόβλημά μου βρισκόταν μια ιδιαίτερα δυσάρεστη ανάμνηση που σχετιζόταν με την ώρα του φαγητού στο σπίτι μου όταν ήμουν παιδί. Στην οικογένειά μου η ώρα του φαγητού ήταν η μόνη ώρα που βρισκόταν όλη η οικογένεια, με αποτέλεσμα την ώρα του γεύματος οι γονείς μου να επιτίθενται ο ένας στον άλλον και να ασκούν κριτική ο ένας στον άλλον με ιδιαίτερα δυσάρεστο και κακόγουστο τρόπο. Ως αποτέλεσμα η ώρα του φαγητού συνδεόταν, για μένα, με άγχος, στεναχώρια, νευρικότητα και ταραχή. Με την συνειδητοποίηση που έκανα, παράλληλα πήρα θέση. Αποδέχθηκα το γεγονός αυτό και εκτός των άλλων η συγκεκριμένη κατάσταση πλέον δεν ευσταθούσε και ως εκ τούτου δεν υπήρχε κανένας λόγος να νιώθω όσα ένιωθα για το φαγητό και να διαιωνίζω το πρόβλημα. Τέλος πάντων, το φαγητό έπρεπε να τρέφει το σώμα μου και όχι το σώμα μου τα συναισθήματά μου για το φαγητό.

Αισθάνθηκα αυτό να με απελευθερώνει. Λες και από μόνος του άρχισε να λειτουργεί ένας αόρατος μηχανισμός. Ναι μεν κάποιες φορές το σώμα μου αντιδρά, πλέον όμως είμαι συνειδητοποιημένη και μπορώ να παρέμβω συνειδητά σε αυτή την ανεπιθύμητη αντίδραση του φορέα μου. Με κάθε καινούρια συνάντηση της ομάδας, συνειδητοποιούσα και άλλες λεπτομέρειες γύρω από το θέμα μου. Δούλεψα σταθερά και συνειδητά. Τουλάχιστον τρείς φορές την ημέρα. Μέσα σε σχετικά ελάχιστο χρονικό διάστημα είδα τα πρώτα αποτελέσματα. Ήδη βρίσκομαι σε ανοδική πορεία. Το βάρος μου αυξάνεται σταθερά και αυτό το νιώθω χωρίς να χρειάζεται να ανεβαίνω συνέχεια στην ζυγαριά.

Έχει περάσει μόλις ένας μήνας, όμως τα αποτελέσματα της εργασίας μου είναι ορατά. Έχω πιο υγιή όψη, η επιδερμίδα μου έχει βελτιωθεί κατά πολύ και παρότι πολλές φορές κουράζομαι, μου αρέσει και βρίσκω διάφορες χειρονακτικές εργασίες να κάνω ή περπατάω. Προκαλώ το σώμα μου να πεινάσει για να κάνω άλλο ένα βήμα μπροστά. Η αντοχή μου αυξήθηκε. Ανέβηκε και η διάθεση μου. Αποφόρτισα το θέμα του φαγητού από οποιοδήποτε συναίσθημα. Η ανάγκη να τρέφω το σώμα μου πλέον δεν είναι καλυμμένη από το φόβο ότι θα αντιμετωπίσω δυσάρεστα συναισθήματα που σχετίζονται με κάτι τόσο απλό.

Παράλληλα με την εργασία για την αύξηση του βάρους μου, έκανα και μία δεύτερη εργασία. Εργασία για την μείωση του τσιγάρου. Από την στιγμή που σταμάτησα να καπνίζω συνειδητά πριν το φαγητό, αυτόματα ελάττωσα τα τσιγάρα που κάπνιζα ημερησίως στο ήμισυ.

Αντιμετωπίζω το σώμα μου με τον ίδιο σεβασμό που αντιμετωπίζω και τα όσα του δίνω ως τροφή. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κόβει σαλάτα και μισή ώρα ή ψήνω κάτι μεσ’ τη νύχτα και περιμένω υπομονετικά. Με την διαφορά ότι πλέον δεν προσπαθώ να παρατείνω το χρονικό διάστημα μέχρι την ώρα του φαγητού ή αν μπορέσω να αποφύγω το γεύμα. Όχι. Αντιμετωπίζω το φαγητό και την προετοιμασία του με αγάπη. Πλέον είναι τελετουργία. Χωρίς να πιέζω τον εαυτό μου καταναλώνω πολλές φορές διπλή μερίδα. Τρώω αργά και απολαμβάνω την κάθε μπουκίτσα, λες και τώρα ανακαλύπτω όλες τις γεύσεις.

Η τελετουργία ξεκινάει από το πρωί. Ξυπνάω και η πείνα που νιώθω μου δημιουργεί χαρά, όχι απελπισία. Ετοιμάζω το πρωινό μου και το απολαμβάνω, δεν κάνω γρήγορη επιδρομή στην κουζίνα για να φάω κάτι στα γρήγορα πριν εκδηλωθούν τα συμπτώματα, όπως συνήθιζα. Και έτσι συνεχίζω όλη μέρα μέχρι το βράδυ.

Το σίγουρο είναι ότι χάρη στην “ομάδα εξισορρόπησης του φυσικού φορέα” έκανα τα πρώτα μου σταθερά βήματα στην πορεία που έχω μπροστά μου. Η συμμετοχή μου στην ομάδα ήταν ο καταλύτης για να αντιδράσω αποτελεσματικά.

Πλέον δεν προσδοκώ ούτε ελπίζω.

Πετυχαίνω.»

Α.Α.

Αθήνα, 01/08/2011

Μοιραστείτε το