Frau: der höchste Ausdruck der geistigen Heilung

Γιορτάζουμε σήμερα την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Και πολλά έχουν γραφεί, πολλά έχουν ειπωθεί, πολλές ομιλίες γίνονται κάθε μέρα πάνω σε αυτό. Die meisten landen in der Hölle für echte Gleichstellung der Geschlechter, für den täglichen selbstlosen Angebot an unsere Mitmenschen und Ausdruck der Kraft und Schönheit der Frau tiefer, ώστε να προάγουν τον πολιτισμό των ημερών μας.

Αυτά όλοι τα σκεφτόμαστε, όλοι τα θέλουμε, όλοι τα ευχόμαστε. Πώς όμως μπορούν να εκφραστούν στην καθημερινή μας ζωή, ώστε να γίνει πιο πλήρης, πιο ολοκληρωμένη, ώστε πολύ απλά να είμαστε καλά; Και μάλιστα, μέσα στα γεγονότα της σημερινής εποχής;

Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το ζητούμενο. Μπορεί να σκεφτεί κάποιος «τι σημασία έχει τι έκανε η Υπατία, η Μοντεσσόρι ή η Κιουρί; Που σε τελευταία ανάλυση δεν είναι ούτε σύγχρονες, που έζησαν σε άλλες εποχές, με άλλες συνήθειες, με άλλους τρόπους ζωής; Τι σχέση έχω εγώ μαζί τους

Δεν είναι έτσι. Warum, αν αυτές οι γυναίκες κατάφεραν και άνοιξαν ένα δρόμο, ο δρόμος αυτός είναι ανοιχτός και για μας σήμερα. Αλλά ποιος είναι ο δρόμος για να βρει η γυναίκα τη θέση της στην κοινωνία; Και αναφέρομαι στη σημερινή εποχή.

Όταν πρωτογνώρισα τον ποιητή και φιλόσοφο Δημήτρη Κακαλίδη, ιδρυτή του Ομίλου Εξυπηρετητών, ο οποίος υπήρξε Δάσκαλος για μένα, στο πρώτο μάθημα που έκανα μαζί του, μου ανέφερε ότι δεν θα πούμε εδώ πράγματα που δεν είναι γνωστά. Όλα είναι γνωστά και όλα έχουν ειπωθεί. Η διαφορά είναι ότι εμείς τα κάνουμε πράξη.

Κατ’ επέκταση λοιπόν, το να βρει η γυναίκα τη θέση της και να παραμείνει σε αυτή, δεν είναι κάτι στο οποίο θα αναφερθούμε μια φορά μόνο, σε μια εορταστική εκδήλωση. Είναι μια θέση που καταρχήν πρέπει να την ξεκαθαρίσουμε, να την πάρουμε, και σε αυτή να συγκλίνει όλη μας η ζωή, άσχετα με τα σκαμπανεβάσματα που θα προκύψουν.

Η γυναίκα, όπως και η φύση, γεννά, γαλουχεί και αναπτύσσει τη ζωή, και επομένως όλα τα πράγματα με τα οποία καταπιάνεται. Και αυτή είναι η δύναμή της. Θα σας διαβάσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η δύναμη της γυναίκας» της κας Κλαίρης Λυκιαρδοπούλου, προέδρου του Πνευματικού Κέντρου Όμιλος Εξυπηρετητών , που αναφέρεται ακριβώς σε αυτό.
«Μεγάλη η δύναμη της γυναίκας! Κρυμμένη στο βάθος της ύπαρξής της, κατακλύζει το σώμα της και δονεί τη συνείδησή της, προκαλώντας την να την εκφράσει, να την κάνει ζωή, Schaffung. Κι εκείνη, καθώς το αίμα κυλά στις φλέβες της και ξυπνούν οι αισθήσεις και τα συναισθήματά της, νιώθει μεγάλη ευτυχία και στο νου της έρχονται σκέψεις αγάπης και προσφοράς. Ανοίγει αυθόρμητα την αγκαλιά της, για να λατρέψει τον άντρα, το παιδί, τον κόσμο ολόκληρο, τον ίδιο τον εαυτό της, που πλημμυρίζει από την επιθυμία για μια ζωή δημιουργική. Τη θέληση αυτή της γυναίκας έρχεται πολλές φορές μια αντίθετη θέληση να την αναχαιτίσει. Είναι οι φορές εκείνες, που κάτι δεν της αρέσει και αρνείται να το δεχτεί, που κάποιο μέρος της ζωής τής προκαλεί αντίδραση ή φόβο. Και τότε η αγκαλιά της κλείνει ξανά απότομα, κλείνοντας ασφυκτικά την τεράστια δύναμή της μέσα στο μικρό ανθρώπινο κορμί. Καταπνίγεται το πάθος για ζωή, παγώνει η καρδιά, νεκρώνονται οι αισθήσεις της και τα συναισθήματα· αντί να γίνουν πηγή αγάπης, γίνονται φόβος, θλίψη, ιδέες βασανιστικές. Η μεγάλη δύναμη αντιστρέφεται σε μεγάλη αδυναμία κι αυτή φέρνει την απελπισία και τη μοναξιά. Τι απομένει τότε στη γυναίκα; Μονάχα ο πόνος! Und ist er erwacht wieder der Instinkt der Selbsterhaltung und zwingt den Geist, um die Ursachen zu suchen, die verursacht, für den Funken der Hoffnung, das die Dunkelheit der Frustration zu beleuchten und zeigen das Licht der Seele suchen. [...] Η φύση έπλασε το γυναικείο σώμα και του έδωσε τα χαρακτηριστικά της δεκτικότητας, το δημιούργησε για να δέχεται τον άντρα, να συλλαμβάνει το σπέρμα του και να το κυοφορεί. Προσωποποίησε στη γυναίκα τη μία όψη της δύναμης, αυτήν που αγκαλιάζει, τρέφει, αναπτύσσει το μικρό, το αδύναμο, το παιδί. Την ίδια δύναμη έδωσε και σ’ ολόκληρη τη γήινη σφαίρα, που μέσα στο χώμα της, στις θάλασσες και στην ατμόσφαιρά της γονιμοποιεί όλες τις μορφές της ζωής, τις γαλουχεί και τις συντηρεί. [...] Μητέρα θεία κάθε γυναίκα στο βάθος του εαυτού της, έστω κι αν αυτό δεν το έχει αναγνωρίσει. Και για να το αναγνωρίσει, περνά από αμέτρητες διαδικασίες τριβής, επιθυμιών, θέσεων και αντιθέσεων, που μοναδικός τους στόχος είναι να της αποκαλύψουν τη δύναμή της. Αυτό το θέμα αναπτύσσεται στα επόμενα κεφάλαια, στα οποία δίνονται συγκεκριμένα παραδείγματα της γυναικείας λειτουργίας, των θετικών και αρνητικών γνωρισμάτων της και των αντίστοιχων επιπτώσεών τους. Τα παραδείγματα αυτά έχουν συγκεντρωθεί από τις επαφές μου με άτομα φιλικά και συγγενικά, από τις προσωπικές μου εμπειρίες της ζωής σαν γυναίκα και, κυρίως, από τις συζητήσεις μου με μέλη του πνευματικού κέντρου «Όμιλος Εξυπηρετητών». Aber dies sind einfache, alltägliche Handlungen und Gedanken und andere beziehen sich auf die tiefsten Bedürfnisse der Weiblichkeit. Σε όλες τις περιπτώσεις καταδείχνεται ότι η φύση αυτή μπορεί να φέρει ουσιαστικές βελτιώσεις στη ζωή, όταν η γυναίκα τη γνωρίσει, τη δεχτεί και αποφασίσει να εργαστεί για να εκφράσει τη δύναμή της· όταν πιστέψει στον εαυτό της και δει ότι μέσα της κρύβεται το θαύμα της ζωής, το θαύμα της δημιουργίας.»

Ο Δάσκαλος έλεγε επίσης συχνά: Η Γυναίκα είναι Μία. Δεν υπάρχει όμορφη και άσχημη γυναίκα, ούτε μορφωμένη ή αμόρφωτη, ούτε νέα ή ηλικιωμένη. Η γυναίκα είναι μία. Μέσα σε όλες τις μορφές της υπάρχει η οντότητά της.

Καταρχήν λοιπόν πρέπει όλες οι γυναίκες να αναγνωρίσουμε ότι μέσα μας υπάρχει αυτή η οντότητα. Αυτή η αναγνώριση είναι που μας δίνει την αυτοπεποίθηση για την ύπαρξή μας. Μπροστά σε αυτή τη μεγάλη αλήθεια δεν μπορούν καν να σταθούν ιδέες περί κατωτερότητας της γυναίκας κλπ, έστω κι αν έχουν υπάρξει κατά το παρελθόν ή σε κάποιο βαθμό υπάρχουν και σήμερα. Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες θεσμικές, πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις βελτίωσαν τη θέση της γυναίκας ως προς την πρόσβαση στη μόρφωση, την επαγγελματική εξέλιξη, τη συμμετοχή της στα κοινά κλπ. Και αυτές αποκατέστησαν αδικίες και ανισότητες του παρελθόντος.

Αν και έχουν γίνει βήματα, το σημαντικότερο βήμα παραμένει η θέση που η ίδια δίνει στον εαυτό της. Και η θέση αυτή δεν μπορεί παρά να προέρχεται από τη βαθιά γνώση του εαυτού της και να εκφράζεται με τη συνεχή της προσφορά.

Η γυναίκα, με την ευαισθησία και το πλούσιο ψυχικό πεδίο που έχει, δέχεται μέσα της τις ιδέες, τα πρόσωπα, τα δρώμενα, τις καταστάσεις και όλα αυτά τα αναγεννά και τα εξελίσσει κι έτσι εξελίσσεται ο κόσμος.

Σε ένα καθημερινό παράδειγμα, θα λέγαμε ότι μια γυναίκα επειδή αποδέχεται τις όψεις που εκφράζει το παιδί της, με κατανόηση και ηρεμία, το εκπαιδεύει σε πιο ολοκληρωμένη λειτουργία και το στηρίζει για να εξελιχθεί. Δεν περιμένει κάτι από αυτό, δεν του ζητά κάτι. Έχει τη θέση να του προσφέρει απλά, φυσικά, χωρίς ανταλλάγματα. Αυτή ακριβώς η λειτουργία είναι η δύναμή της.

Αν όμως περιμένει να καλυφτεί πρώτα η ίδια για να προσφέρει με τη σειρά της στους άλλους, διατηρεί μέσα της παιδικές όψεις που την εγκλωβίζουν στις ανάγκες της, πράγμα που συμβαίνει από άγνοια για την αληθινή της φύση, και την κάνουν να νιώθει εξαρτώμενη. Αντίθετα το να είναι δοτική, αυτό της δίνει δύναμη και ευτυχία.

Αυτή την ύψιστη λειτουργία καλείται να έχει σε όλα τα πράγματα η γυναίκα και μ’ αυτό τον τρόπο εξασκεί την ύψιστη επιστήμη που απαιτεί καθημερινή παρατήρηση, μέθοδο και διόρθωση. Και αυτή δεν είναι άλλη από την επιστήμη της αγάπης.

Aktie

  • Facebook
  • Twitter
  • StumbleUpon
  • Digg
  • Delicious
  • LinkedIn
  • RSS
  • Add to favorites
  • Email