“Quando os edifícios esculpir espírito humano…” – Μέρος Δ

Συνέχεια της περιήγησής μας στην Άπω Ανατολή και συγκεκριμένα στην Κορεατική Χερσόνησο, τη διάσπαρτη με δεκάδες χιλιάδες λιθοτράπεζες, e Japão, com telhados salientes característicos dos templos ou castelos, των παλατιών ή των απέριττων νοικοκυριών να επιπλέουν ανάμεσα σε αγκαλιές ανθισμένες κερασιών και δαμασκηνιών.

Πάνω σε ένα τοξωτό γεφυράκι, σαν από πίνακα του Μονέ, στη λίμνη με τους κυπρίνους πλάι στον παραδοσιακό πέτρινο φανό (τόρο), ανταμώσαμε με μια αισθητική σεβαστική προς τα θεοποιημένα πνεύματα της φύσης, της οποίας ο μινιμαλισμός ενέπνευσε τον Φρανκ Λόυντ Ράιτ και εν γένει την δυτική αρχιτεκτονική.

Mais tarde, από τις αίθουσες τσαγιού με θέα στους γαλήνιους κήπους των ξηρών τοπίων, κι αφού ολάκερη η ιστορία του κόσμου πολλάκις διάβηκε πύλες (τόρι) από το βέβηλο στο ιερό και το αντίστροφο, φτάσαμε κάποτε κι εμείς στο 1868 ΚΕ και στα τέλη, εξαιτίας των ευρωπαϊκών επιρροών, της μακραίωνης αμιγούς ιαπωνικής αρχιτεκτονικής κουλτούρας, στην ιαπωνική κατοχή της Κορέας και στο σχηματισμό της Βορείου και Νοτίου Κορέας το 1948 ΚΕ.

Καταγραφείς της ιστορίας, πάντα και παντού, τα ανθρώπινα δημιουργήματα, τα κτίσματα!

Leia mais:

Ação

  • Facebook
  • Twitter
  • StumbleUpon
  • Digg
  • Delicious
  • LinkedIn
  • RSS
  • Add to favorites
  • Email